O IMPORTANTE

Se algo tivo esta tempada para o Dépor, iso foi intensidade sentimental. Máis alá de xogadores, tácticas con cinco defensas ou aparicións milagreiras na segunda volta, o que realmente definiu a campaña branquiazul foi a febre da cidade, ben por medo ao pozo, ben por entusiasmo para coller impulso. Cando a meirande parte dos protagonistas coinciden en que o momento clave do curso non tivo lugar no campo senón á porta dun hotel (cando os Blues foron a darlle pulo a un equipo esnaquizado que a partir de aí foi outro) é que entón podemos presumir de que este ano, o fútbol foi na Coruña o que ten que ser: a expresión da xente, a conxura colectiva. Con eses valores á fronte das prioridades, é case imposible que triunfen as sombras. Sábeno ben noutros lugares, como Zaragoza, onde pensaron que o importante era enriquecer a futbolistas enriquecidos e esqueceron que o fútbol se xoga no céspede, pero só ten sentido na bancada. Cando non é así, pode ser un insulto ou, simplemente, unha partida de play station. Por todo isto, porque o Dépor é a súa afección, algúns deberían de tomar nota do que se viu onte en Ourense, na final da Copa Galiza. Malia a distancia, os deportivistas foron maioría. Mais non se puido gañar por moito que xente que alí viaxou merecera unha vitoria. Non foi grave, pero queda unha lección. A de que cando os seareiros se esforzan por algo, falar de amistosos, de copa galleta ou pensar nas vacacións é rozar perigosamente o desprezo a case os únicos que no medio deste circo manteñen intacta a autoridade moral: por exemplo, os moitos deportivistas que onte viaxaron ao Couto.

DÍA DAS LETRAS

A inmersión no silencio é o que distingue
ós que aman con espírito suicida
dos que somentes son
un soño breve.

Na viaxe nocturna que emprendemos
polo interior dun corpo diferente
un acto de amor é un fluído urxente
de suor bágoas e esperma
contra o medo

palabras desarmadas
desexos que se perden
na néboa de mil noites
entre as sabas revoltas
polo feroz presente
de dous corpos que se esquecen.

Lois Pereiro
'Poesía última de amor e enfermidade'

FESTA E IDENTIDADE

O fútbol naceu como deporte e pasatempo, a partir de aí converteuse en máis cousas, nunhas marabillosas (por exemplo en espectáculo) e noutras que serían lícitas se non vivisen en constante dexeneración (por exemplo, en negocio). Pero sen dúbida, os factores xurdidos desde a súa evolución que mellor definen ao fútbol son dous: identidade e festa. Ao final, cada partido é simplemente a representación dunha tribú que co seu territorio e os seus símbolos celébrase a si mesma grazas a un acontecemento con balón por medio. E poucas veces será tan claro este sentimento como o vindeiro domingo. Nunhas horas, o deportivismo no seu concepto máis amplo de club pode festexar e participar en que o filial xogue por terceira vez na súa historia por subir a Segunda e que o primeiro equipo chegue a Europa por decimosegunda vez en 102 anos de historia. Un acontecemento excepcional dividido en dous e reunido nunha soa data. Polo tanto, estamos falando dun día histórico. Non haberá moitas ocasións máis para que esta afección (protagonista básica do éxito) se dea unha homenaxe propia con tantas razóns. O domingo é una xornada perfecta para escenificar o orgullo de formar parte da aventura colectiva que se chama Dépor. Dous encontros gloriosos en Riazor en cinco horas. Non é un título nin unha final nin fan falta buses decorados nin fogos artificiais. O desta xornada é moito máis que iso. Simplemente, somos nós.

BAIXO PAUS

Máis aló de que Aouate volvese completar un partido estelar ante o mesmo equipo ante o que cantou gravemente na primeira volta, a actuación do israelí en Iruña –enmarcada dentro do sensacional rendemento defensivo do equipo– serve tamén para resaltar o importante que é en calquera sitio contar cun meta de garantías. Aouate foino a campaña pasada e non tanto esta, o cal notouse e moito. Ao final dunha tempada, a diferenza entre ter un porteiro de nivel ou non se pode cifrar (sen ningún tipo de esaxeración) en oito ou dez puntos. E aí está o límite que permite mirar cara arriba ou verse obrigado a agachar a cabeza para vixiar o charco. Exemplos? Pois varios. Non foi casualidade que o Xetafe encaixase seis goles nos dous partidos máis importantes da súa historia: baixo os seus paus residían as dúbidas onde debería situarse a seguridade. De feito, se o Bayern sufriu tanto contra os madrileños foi tamén porque o seu gardamallas non parou nin unha das que lle chegaron. Si as para Casillas, e por iso un Madrid tan mediocre gaña títulos sen despeitearse. E cando o Valencia encaixa cinco en San Mamés, só hai que mirar ás súas redes para entendelo xa que alí estaba como titular un ex xogador en activo como Mora. O propio Athletic canalizou o rumbo cando fichou a Armando. Exemplos hai miles. Porque o porteiro, curiosamente o xogador máis individual e case bohemio, é o que maior reflexo colectivo xera en todo un equipo. Xa se sabe que en calquera ámbito, os diferentes son os únicos imprescindibles.

KILÓMETROS

En 400 kilómetros a la redonda, el Dépor está solo. No hay otro equipo de Primera en toda esa distancia. Bueno, sí los hay e incluso de Champions, pero desgraciadamente juegan otra Liga. Y digo desgraciadamente porque una Liga ibérica serviría para subir el nivel y también para tender puentes con los vecinos de Portugal, que buena falta hacen. Pero esa es otra historia. La realidad es que en la competición estatal el Dépor vive aislado. Desaparecidos por ahora de la elite Vigo, Gijón y Oviedo, lo más cercano es Valladolid y Santander. Esta situación resulta un orgullo, porque pone en valor la trayectoria y los méritos del club en relación a su entorno, pero también genera ciertos inconvenientes. Se pierde poder de convocatoria respecto a los visitantes pero, sobre todo, se dificultan los desplazamientos de la afición blanquiazul siguiendo a su equipo. Y la completa esencia del fútbol no se puede entender sin los viajes de las hinchadas. En ellos se junta el sacrificio y la fiesta, dos de las cualidades que deberían formar parte de cualquier definición de este deporte. No lo tiene fácil el deportivismo para moverse. Pero lo hace, como este fin de semana a Iruña. Será en buen número y con la ayuda del propio Lotina en un gesto generoso y comprometido. Todo parece bonito. Y más lo será si se vence allí y nos acercamos a otro largo viaje: el que lleva a Europa. Que curiosamente, como cuando fuimos por miles a Oporto, hasta puede quedar más cerca que Pamplona.

SEIS COUSAS

Gañou o Dépor ao Athletic de Caparrós (3-1). Varias cousas:

1) Cando se está a dous puntos dun obxectivo, hai que loitar por el, por moi difícil e inesperado que sexa ou por moito que apeteza relaxarse logo de meses de angustia.

2) Sempre se di que un dianteiro vive do gol, e ten moito de certo. Pero esa afirmación fainos esquecer que tamén xogan defensas, paus e porteiros. Por iso non está de máis lembrar que onte, Xisco fixo un partido tan bo ou mellor que os anteriores, nos que se fartou a marcar.

3) Aínda que é fácil entendelo, a verdade é que analizado desde un punto de vista de club, o xesto de Coloccini a Caparrós sobraba. No éxito loce máis ser elegante que revanchista.

4) Unha das grandes mentiras do fútbol é aquela que di que os penaltis son pura sorte. Nada diso, neles está boa parte da esencia do fútbol resumida nunha xogada. Non é fácil tiralos ben. Sergio faio de cine e iso é calidade, non ningunha lotería.

5) Como por aí fóra apréciannos o xusto e nos miran aínda menos, pois dunhas semanas para aquí chegan comentarios que denominan ao equipo de Lotina como defensivo e case ruin, de tres centrais e contras. Non obstante, os que seguimos ao Dépor sabemos que aquí hai fútbol con maiúsculas. Os que non se enteran será que no canto de ler só miran os debuxos.

6) A maior responsabilidade que ten un club é a de estar ao nivel do caudal humano que lle acompaña. E niso, o Dépor e tamén o seu último rival o Athletic, son millonarios. Se quedaban dúbidas, onte, disipounas Riazor.

BOMBAS CON FLORES

Es fin de semana de regresos. El más sonado es el de Caparrós a Riazor, estadio en el que no se le ha visto desde junio del año pasado, cuando era todavía el entrenador de un Dépor sin demasiados apuros para salvarse. Pero –como siempre está bien fijarse en la letra pequeña– también hay estos días un retorno a casa mucho más entrañable y menos polémico (ya que alrededor del ex técnico se proyectan desde algunos foros unos rencores de complicada explicación). El otro que retorna no lo hace desde Bilbo ni nació en Andalucía. Llega desde Argentina y es uno de los mejores jugadores que jamás hayan defendido la camiseta del Dépor, la misma que le trae de nuevo por aquí, aunque sea en una versión algo distinta de la oficial y, por cierto, mucho más bonita. Vuelve el Turu Flores. Lo hace para jugar en Ferrol con los veteranos, que están completando una excepcional Liga Indoor, donde luchan con Barça y Madrid, como en los viejos tiempos. Ahora, se les une el Turu, todo un artista a la hora de pinchar el balón, de regatear o de disparar a puerta, aquello que la grada definió como “tirar la bomba”. Mucho dejó el argentino en A Coruña: recuerdos excitantes e incluso una disparatada y maravillosa peña como es la Turuto. Pero, como las mayorías suelen ser simples e inmediatas, el hecho más recurrente al mentar su nombre suele referirse a su tendencia al sobrepeso. Al parecer, esa era su cruz. Sin embargo, los que sabemos que las apariencias engañan lo tenemos claro: esa era su gloria, la de un gordito natural capaz de regatear él solo a medio Celta. Porque efectivamente, el Turu era la bomba.